In onze Bioplanet verkopen ze meer dan food. Ze hebben er ook een klein assortiment boeken. En laat dat nu precies mijn zwak zijn... mijn persoonlijke Achillespees. Meestal ben ik nogal flink en weersta de aandrang.  Ik negeer straal het rek en rij koelbloedig door naar de kassa. Maar deze week moest ik even wachten - Coronarij - en héél, héél toevallig viel mijn oog op dit schitterende boek. Wow, wat een prachtige vormgeving! Ik nam het even in mijn handen om over de kaft te strelen... verzonken gouddruk! Heerlijk. Bovendien ook nog best een boeiend onderwerp... Ik heb al wel eens een boek over de darmflora gekocht maar dat heb ik onmiddellijk weggegooid. 't Was een lelijk ding op slecht papier gedrukt. En de tekening op de omslag van een stel darmen in giftige kleuren droeg ook niet bij tot het leesplezier. En als de vorm niet voldoet heb ik moeite met de inhoud. Maar dit hier... alleen de titel al " Food Pharmacy " doet je geloven in de wonderen van een goede voeding! ...

Ja, even de TGV naar Parijs nemen is er voorlopig niet meer bij... In ons vroegere leven hadden we altijd, altijd een uitstap naar Parijs in onze agenda staan. Ik hou nu eenmaal van een leuk vooruitzicht. En Koen boekte steevast bij onze thuiskomst een trein voor de volgende keer Parijs. Een dag op en neer of soms twee,drie dagen al naargelang we een gaatje zagen in het drukke schema van La Cantine. Man, man ik heb zo'n heimwee naar die zorgeloze tijd! Vorige zomer hadden we in augustus een leuke airbnb geboekt midden in de Marais. Vlakbij Eataly. Je weet wel die fantastische Italiaanse winkel vol heerlijk eten en met wel vijf restaurants. Beter kon ik niet zitten. Kijk, we zaten in dit gebouw op het eerste verdiep. Echt tof met dat balkon. Ik kon er enkel een stoel op kwijt, de tafel was onmogelijk maar toch was het zàlig zitten met een boek of een koffietje. Ons appartementje was juist groot genoeg om gasten te vragen en zo kwamen Pol en Lisbeth ...

Sorry mensen, ik heb even een off day. Wordt het verdomme ooit weer normaal? Ik zal er zeker mee moeten leren leven... met de "New Normal"? Het is natuurlijk niet allemaal slecht. Want is het jullie ook al opgevallen dat de meeste mensen er fysiek écht goed uitzien. Uitgerust en licht gebruind? Dat verplichte thuiszitten heeft zo ook zijn positieve kanten gehad. Natuurlijk zal er nog heel wat op ons afkomen. Ik mag er niet aan denken... En plannen gaat nu hélemaal niet meer. Je kan amper veertien dagen vooruit kijken tot de volgende fase van het plan. Voor ons nog wachten tot 8 juni. Ik die zo graag alles regel moet dus noodgedwongen van dag tot dag leren leven. Aanpakken wat op me afkomt. Zo simpel is het. Ik haat het! Maar misschien komt er nog iets goeds voort uit al die Corona rotzooi. Laat ons hopen dat we slimmer worden en onszelf niet meer voorbij lopen in de toekomst... Omdat we allemaal wat troost nodig hebben deze dagen geef ik jullie nog een leuk hap...

Bij het opruimen van de kasten heb ik mijn rijstkokertje weer teruggevonden. Eigenlijk dacht ik dat hij weg was. Opgeruimd in een Marie Kondo bui... Gelukkig niet. Want de laatste tijd geeft dat ding me ongelofelijk veel joy! Rijst koken is niet moeilijk. Zeker niet die van Bosto in die zakjes. Dacht ik. Maar ik weet niet of je ooit de volle bio rijst van Bosto in zakjes geprobeerd hebt. Op de verpakking staat : kooktijd 20 min. Da's pure waanzin. In het dubbel van de tijd zijn die rijstkorrels nog niet eetbaar. Rubbery... zo zijn en blijven ze. Zelfs na ettelijke tijd in het kookvocht. Dus een verandering van strategie was meer dan noodzakelijk. Ik heb dat dubbel aangepakt. De rijstkoker is weer uit de kast gekomen. En ik heb ook andere rijst gekocht. Basmati. Lekker, héél lekker ondanks het feit dat Basmati toch een onmiskenbare geur van vuile kousen verspreidt. De rijstkoker is een klein juweel. De rijst erin met wat water (hij moet een vinger ondersta...

Goed eten, lekker eten en niet te duur eten is een kwestie van organisatie. Vooral frigo organisatie. Dat weet ik. In La Cantine - 't is daar mijn werk natuurlijk - doe ik dat vanzelf. Maar thuis... hola pola, da's een ander paar mouwen. Hier was duidelijk werk aan de winkel. Ik heb dus heel de frigo in de berging - mijn voorraadfrigo - uitgeladen. Alles mooi op datum gelegd en ondertussen de binnenkant een deugdelijk sopje gegeven. Dan mijn inventaris - op datum - netjes op een briefje geschreven en aan de deur gehangen. Top hé, dat ik daar niet vroeger opgekomen ben. Maar ja, vóór Corana was ik meestal al blij dat ik überhaupt boodschappen voor thuis kon doen, laat staan dat ik dan nog in staat was om een lijstje te maken. But you never know... misschien blijven sommige goeie gewoontes nu eindelijk plakken? Dat was deel één. In deel twee heb ik een diepgaand onderzoek gevoerd naar het nut van de twee verschillende groentenschuiven. En vooral naar het schuifklepje...

Elke avond tussen zes en zeven vraagt Koen "Iemand een aperitiefje?" Het is nu een dagelijks terugkerend ritueel geworden. Kwestie van de zoveelste quarantaine dag af te sluiten. Waarschijnlijk zijn we helemaal niet goed bezig. Maar 't kan me gestolen worden... ik heb het écht wel gehad. Natuurlijk is het tof dat ik al de werkjes die al eeuwen op me lagen te wachten eindelijk afwerk. Maar ja, hoe lang moet ik zo nog bezig blijven? De uitzichtloosheid van de toestand dwingt me dus tot het dagelijks nuttigen van alcohol. Om stoom af te laten... Ik veronderstel dat er nog mensen zijn die met dat probleem worstelen? De hoeveelheid drank en de afwas van de glazen wordt door Koen onder controle gehouden. Het grote voordeel is dat we met drie zijn om een fles te delen! Maar de hoeveelheid lege flessen is wel lichtelijk confronterend... Man, man, ik mis de terrasjes zo en vooràl het leuke gezelschap op die terrasjes. Gelukkig schijnt de zo...

Boodschappen doen heb ik altijd zàlig gevonden. En zéker als ik ongestoord - zonder tijdsdruk dus - over de markt van Rijsel kon struinen. Waar zijn die heerlijke tijden gebleven... En nu met dat prachtige lenteweer van de laatste dagen komen de kriebelingen boven. Gewoon even flaneren over de markt en boem... ik krijg inspiratie om iets lekkers te maken! En nu heb ik verdomme tijd zat en tóch moet ik soms mijn best doen om te koken. Kookboeken, youtubefilmpjes en instragramfood bij de vleet maar de goesting laat het soms fameus afweten. Er zal wel een of andere psychologische verklaring voor te vinden zijn vermoed ik. Het "lockdown syndroom" of zo. Los van de inspiratie is de realiteit van het boodschappen doen een gruwel. Pure horror. Het begint met uitstelgedrag. Eerst bedenk ik dat ik best op dinsdag boodschappen ga doen. Ideale dag, waarschijnlijk nergens veel volk. Dan beslis ik dat we best wat creatief kunnen zijn met wat we in huis hebben en s...

                                                                                                         Eindelijk zit ik dan weer eens terug achter mijn trouwe Mac. Mag ik hier zeggen... dankzij Corona? Of is dat ongepast? Ik weet het niet meer. Corona is een grote, dikke duistere wolk die heel de wereld lam legt. Maar ergens heeft die lelijke wolk ook wel een héél klein zilveren randje. Alhoewel - dat moet ik eerlijk toegeven - zie ik dat zilveren lijntje 's nachts om drie uur m...