Al héél, héél lang snakte ik naar een kaart om binnen te geraken in het ISPC te Gent. Ik mocht natuurlijk af en toe de kaart van een vriend of een vriendin lenen maar da's toch niet helemaal hetzelfde als een eigen kaart hé... Want bij mij kan de goesting daar plots zijn en dan moet ik onmiddellijk kunnen gaan! Nu hebben we in november hier bij mij thuis een workshop gehad van Le Creuset voor een hoop bloggers. Natuurlijk hebben we die avond vooral gekookt in de potten en pannen van Le Creuset maar we hebben toch ook héél wat afgekletst en mekaar de nodige tips doorgegeven. Myriam Minne - bezielster van de blog Hap en Tap - gaf me dé tip van de avond om aan een kaart van het ISPC te geraken. O, zei ze da's héél simpel... je maakt je lid van de Dolce Club en ze sturen je een lidkaart op. En met die kaart kan je dan zomaar het ISPC binnen wandelen! Ongelofelijk niet? Dezelfde avond - zéér laat dus na een mega afwas - ben ik nog achter mijn computer gekropen en heb me ...

De morgen nadat ik mijn "Boerenkool" blog gepost had, stond Dirkjan ineens bij mij in de winkel. Hij had de handen vol met allerlei zakjes en moest me even kort spreken. Ik - ongelofelijk curieus natuurlijk - gaf onmiddellijk mijn klant door aan Sofie... Even kort ter info voor de mensen die niet van Kortrijk zijn. Dirkjan is een échte chefkok en kookt voor zijn eigen restaurant Taste and Colours hier bij ons in de stad. Wij kennen mekaar al lang en ik ben ook al verschillende keren bij hem op workshop geweest. Omdat hij waarschijnlijk compassie had gekregen met mijn gevecht met de boerenkool had hij enkele vergeten groenten/wortelen uit zijn tuin mee... Bij elk zakje gaf hij in summiere bewoording een mogelijk receptje op dat me zo ingewikkeld en bewerkelijk leek dat ik het op slag vergat. Ja, Dirkjan, jouw receptuur gaat mijn petje te boven! Maar 'k was toch héél content met al die worteldingen. Ik heb ze dan maar op mijn eigen RuedeSurène manier...

Soms - vooral na de feestdagen - heb je zin in iets héél doodgewoon. Vandaar dat ik vandaag iets ongelofelijk ouderwets gemaakt heb. Real vintage food dus! Ik weet zelfs niet de juiste naam voor die dingen... Scotch Eggs vermoed ik? Nu waar het op neer komt is dat je eitjes hard kookt. Eenvoudig zou je denken? Wel, nee, een hard gekookt ei dat is een kunststuk op zichzelf! De dooier mag niet té zacht zijn maar je mag het ook niet blauw/groen koken... Er zijn daar allerlei methodes voor. De een begint met de eitjes in koud water te leggen en de andere doet ze er in als het water al kookt. Wat er ook van zei ik heb mijn eigen manier. Zes minuten in mijn steamer op 100°. Sinds ik dat ding heb, kook ik nooit meer een ei in potje water. Wat het gehakt betreft dat moet gewoonweg héél lekker gekruid zijn anders trekt je Scotch Egg op niks. Begin met dus met je eitjes te koken. Pel dan je ajuin en snipper die fijn - écht fijn hé, geen grote brokken! Stoof die even aan in w...

De kinderen hebben voor mij een héél leuk Kerstcadeau gekocht! Een reuze grote houten pingpongplank van Jamie Oliver. Sofie heeft die helemaal meegesleurd - op de trein - uit Londen... lief hé! Ze weet dat ik een ongelofelijk zwak heb voor houten planken in allerlei shapes and textures.    Vandaag moest ik dat palet dus dringend uittesten. Omdat het altijd gezelliger is om met een bende te aperitieven dan met twee hebben we de loopmaatjes van Koen opgetrommeld - na een run hebben die toch altijd behoefte aan wat extra calorieën... Aangezien het hier een plotse ingeving betrof en ik hoegenaamd geen doelgerichte boodschappen had gedaan, moest ik toveren met wat er nog in de frigo voorhanden was. Met wat bladerdeeg, sesamzaad en Maldonzout kan een mens gelukkig nog vlug hartige koekjes bakken. En die dikke garnalen had ik gelukkig ook nog liggen. Mijn - niet zelfgemaakte - mayonaise heb ik vlug wat opgefrist met limoensap en rasp en hapje twee was kla...