Om te voet naar de winkel te gaan heb ik twee mogelijkheden ofwel langs de Leie en de boten ofwel langs het Park... Meestal kies ik voor de Leie maar nu het herfst is neem ik geregeld de weg door het Park. Het is er zo mooi.   We hebben tot nu toe geluk gehad met het weer. Nog geen enkele herfststorm heeft aan de blaadjes gezeten. Ik probeer echt te genieten van mijn wandeling en niet mijn hoofd al vol te steken met het werk dat me wacht. Onderweg - in de Voorstraat - krijg ik elke keer een vriendelijke groet van Isabel. Isabel is de bezielster van Charlou. Een klein gezellig koffiehuis met lekkere specialiteiten - waaronder  heel wat zelfgemaakte! Ik hou van zulke winkeltjes waar je gezellig met de eigenaar kan kletsen en ondertussen uitleg krijgt van de producten. Bij haar heb ik nu ook de lekkere pasta teruggevonden die ik anders altijd meebreng van Rijsel... Er is dus meer in Kortrijk te krijgen dan een mens soms denkt maar ja, je moet zoeken hé. Koen is een echt...

Ok, ik zal eerlijk zijn, het is de eerste keer dat ik zelf polenta maak. Ik heb het al dikwijls gekocht en in mijn voorraadkast gezet maar nooit... nooit klaar gemaakt. Iedere keer dat ik mijn kast opruimde heb ik het pakje moeten wegsmijten - expire date! Dat ik daar zo lang mee gewacht heb... 't is doodsimpel! Water koken - met een bouillonblokje in voor de smaak - langzaam het maismeel erin strooien en blijven roeren. Meer is er niet aan! Veel gemakkelijker dan puree maken - minder afwas en helemaal géén schilwerk.   Dat zal dus meer op het menu staan in huize Byttebier! Polenta komt in veel variëteiten maar de gemakkelijkste is de precooked die maar enkele minuutjes moet koken. Kijk dus goed op het pakje naar de kooktijd. Vier of vijf minuten is de snelle versie. Om polenta echt lekker te maken werk je het af met goed wat geraspte parmezaan of in mijn geval pecorino - ik had nog een hele blok in mijn frigo liggen.   Maak de polenta op het allerlaatst ...

In Kortrijk wonen en Interieur niet bezoeken is gewoonweg not done. Je moet alle twee jaar je licht eens gaan opsteken om te weten hoe de wind waait.   En dus ben ik donderdag - mijn vrije dag - dan ook maar eens een kijkje gaan nemen... Verrassende dingen heb ik niet gezien - en dat is zeer begrijpelijk gezien de toestand van onze Europese economie. De meeste merken kiezen voor zekerheid en je ziet dus weinig experimenten. Maar de vaste waarden blijven toch ook de moeite. De veranderingen zitten meestal in de details. Meubels, verlichting... ik vind heel veel dingen boeiend maar zoals jullie misschien al vermoeden het liefst van al bekijk ik de keukens. Niet dat ik niet content ben met de mijne maar een mens moet op de hoogte blijven hé! En ik heb weer een pareltje gevonden. De stand trok onmiddellijk mijn aandacht omdat er een groot boekenrek in de keuken stond. Iemand die beseft dat je een kookboekenrek nodig hebt in de keuken is een verstandige man/vrouw. Ik gi...

Eigenlijk wou ik pompoensoep maken met de pompoen die ik vorige week op de markt gekocht had. Maar 't is niet gelukt. Zoals altijd heb ik het hele ding - op gevaar af van in mijn vingers te snijden - in stukken gekapt.   De schil eraf gehaald de pitten eruit en dan met goed wat olijfolie, rozemarijn en zout in de oven gestoken. Om te roosteren.   Een goeie twintig minuten op 200°C. Zalig zag hij eruit en de geur...! Met het gevolg dat ik er dus géén soep van gemaakt heb  - ik kon niet meer wachten om er aan te beginnen - maar een simpel warm slaatje. Een beetje feta erover gekruimeld nog wat extra olijfolie erover gegoten en dan met een glaasje witte wijn mmm... onmiddellijk gedegusteerd! Ja, wat kan het leven eenvoudig en goed zijn hé. En nog beter als we de goeie dingen kunnen delen. En dankzij Kathy - een volgster van mijn blog die me attent maakte op het project van Professor Willem Van Cotthem - weet ik nu wat ik met al de pitten van mijn pompoene...

Pascale - een van de vele loopvriendinnen van Koen - bracht verleden week een hele zak kweeperen voor me mee. Ik was er echt heel blij mee want een kweepeer dat vind je niet elke dag.   Ik wou dan ook wel eens iets speciaals maken dus zeker geen gewone confituur.  In mijn frigo had ik nog een stukje pâte de coings liggen van La Grande Epicerie. Dat was héél lekker bij kaas en bewaarde ook goed. Zoiets wilde ik wel eens proberen zelf te maken... vlug even googelen en ja op een twee drie had ik een frans familierecept te pakken. Zag er inderdaad héél simpel uit. 't Moeilijkste is eigenlijk die peren schillen want die zijn écht keihard. Ik heb ze wel onmiddellijk in water met citroen gelegd want ik had gelezen dat kweeperen nog vlugger dan appelen bruin worden.   Eenmaal allemaal geschild doe je ze met het water in een kookpot en kook je ze gaar. Het duurde bij mij minder lang dan in het recept stond aangegeven. Steek je mes af en toe eens in een peer om de gaarhei...

Ik hou van mooi schrijfgerief... een schriftje in een mooie kleur of een schoon potlood ik kan het moeilijk laten liggen. Als we op hotel gaan neem ik eerder de stylo en het schrijfpapier mee dan de kleine flesjes shampoo en badzout. In Parijs kan je bij Merci prachtige dingen kopen. Schriftjes die wel honderd jaar oud lijken - precies zoals die waar mijn Bomma in schreef - en ik neem er dus elke keer wel wat mee. Maar ook hier in Kortrijk vind ik leuke spullen. Bij Dille en Kamille hebben ze ook tof gerief. En bij Raes hebben ze alles van Moleskine. Je vraagt je waarschijnlijk af wat ik met al die dingen doe? Wel ik heb schriftjes waar ik mijn ideeën voor mijn blog in schrijf, schriftjes met ideeën voor de winkel, schriftjes met ideeën om mijn huis te veranderen én schriftjes om mijn uitgaven in te schrijven. Geleerd van mijn mamma - alles mooi opschrijven wat je uitgeeft... Niet dat ik daarom minder uitgeef, ik weet dan alleen waar mijn geld naar toe is. Nu krijg ik af en toe ee...

Sorry, beste mensen maar het was dus tot hiertoe onmogelijk om een blogpost te schrijven met al die verwikkelingen hier in Kortrijk... Wat een stress zeg... Gelukkig stond mijne goeie vriend John vanmorgen aan de deur om naar de markt in Rijsel te rijden. Eventjes buiten Kortrijk zijn doet nu écht deugd...  Onze marktkramers in Rijsel weten van niks en stellen dus ook geen lastige vragen.   De sfeer was top alhoewel er maar weinig kramen stonden. Ik had niet echt veel nodig en ging dus puur voor het plezier. Noortje - Johns jongste dochter - had vanmorgen geen les en was dus ook van de partij. Onze boer uit Moeskroen stond er weer met prachtige pompoenen. Ik heb toch maar een kwart gekocht voor soep of geroosterde pompoen... De kruiden kon ik natuurlijk ook niet laten liggen. Verse laurier, een botje dille voor bij mijn komkommers en wat platte peterselie.   En weet je wat ik nu ook eens voor de eerste keer gekocht heb? Verse witte bonen. Ik koop...

Vandaar dat we na het stemmen gezellig bij Pain Demi op de markt koffie zijn gaan drinken en de kranten lezen. Thuis zitten is nu niet ideaal. Bezig blijven en de geest wat verstrooien is het beste middel om de zenuwen de baas te blijven.   Maxime - het brein achter Pain Demi - kwam Koen even verwennen met een klein extraatje. En een snoepje gaat er bij mijn ventje altijd in - zenuwen of geen zenuwen. Gelukkig hebben we in Kortrijk electronisch gestemd dus zullen de resultaten waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten. Maar spannend is het wel... Het grote duel tussen Vincent en Stefaan. Ik zal nu ook mijn verstand gebruiken en wat afleiding zoeken. Ik ga mijn schort voorbinden en iets lekkers koken om deze week aan jullie voor te schotelen...

Mijne Koen is momenteel onbereikbaar... Zelfs als hij thuis is - en dat is maar héél af en toe - zit hij op zijn verkiezingswolk. Wat ik zeg dringt gewoonweg niet door. Maar 't is soms een schatje want vorige week heb ik nog een super leuk cadeautje gekregen... mijn aller eigenste blogkaartjes!    Misschien wel een compensatie verkiezingscadeautje, maar hoe dan ook ik ben berecontent. De tekening heb ik op een morgen bij het ontbijt op een kaartje gezet. Fouets heb ik in alle maten en vormen dus aan modellen geen gebrek... En Lien - onze grafische ontwerpster - heeft het hele ding finaal in kannen en kruiken gegoten.   Nu kan ik tenminste eens iets meegeven aan de mensen die mijn blog eens willen lezen. Ik had natuurlijk niet zo'n moeilijke naam moeten kiezen voor mijn blog... De radijs of het zoutvaatje waren natuurlijk véél simpeler geweest!   Receptjes kunnen jullie pas volgende week verwachten want nu moet ik non-stop werken - Koen is zoals vermel...

Pasta carbonara - jullie kennen wellicht deze klassieker - maar nu doen we de herfstversie met paddestoelen. Met de allerlekkerste paddestoelen die ik ken : shitakes! En, ja dit is ook een ei recept. Want het geheim van het smeuïge sausje is een eitje.   Begin zoals bij alle carbonara's met wat gerookt spek in dobbelsteentjes te snijden. Laat de beenhouwer je spek wel een centimeter dik snijden anders krijg je nooit geen mooie vierkante blokjes. Bak ze aan in de pan. Met of zonder olijfolie. Als ze mooi krokant zijn voeg je de paddestoelen toe - ik heb de steel eraf gedaan en de hoed in twee gesneden. Voeg nu zeker wat olijfolie toe. Bak op relatief hoog vuur en schud je pan regelmatig op tot je paddestoelen gaar zijn. Dat gaat vlug met shitakes. Proef eens eentje om de gaarheid te testen. Ondertussen niet vergeten je pasta te koken. Neem tagliatelli of pappardelle zodat je goed wat oppervlakte hebt voor de saus - spagetti vind ik hier veel te dun. Pastawater moe...