Soms gebeuren er toch rare dingen met recepten... Ooit in een ver verleden - toen mijn kindjes nog klein waren - kwam Marie-Rose elke dag op Bruno en Sofie passen terwijl ik aan het werk was. Marie-Rose was een flinke madame met héél veel energie en deed dus ook nog eens een ferme brok van mijn huishouden. De was, de plas en ook koken kon ze voortreffelijk. En af en toe - als ze héél goedgezind was - kwam er een lekkere taart uit haar handen. Die taarten van Marie-Rose hadden meestal een gemakkelijke en simpele receptuur. Je kent dat wel hé... zoveel lepels van dit en zoveel lepels van dat! Het recept ging uiteindelijk onze hele familie door tot zelfs in Mol waar al mijn tantes en nonkels - nog altijd trouwens - wonen. Deze maand was Charlotte - de vriendin van onze Bruno - jarig. En Bruno wou als verrassing zélf een taartje bakken voor zijn Charlotte. Het moest wel iets eenvoudig zijn dat hij héél makkelijk uit zijn mouw zou kunnen schudden. En toen dacht ik opeens terug aa...

De laatste tijd krijgen wij op en rond ons Vandalepleintje de ene horecazaak na de andere bij... zàlig gewoonweg! Allemaal jonge, hippe mensen met een eigen concept en een leuke insteek. Omdat ik zelf ongelofelijk trots ben op mijn stad en haar creatieve inwoners moet ik er hier gewoonweg even over bloggen! Kaffee RENÉE is al even een vertrouwde achterbuur - in de Lange Steenstraat - waar Sofie en ik graag een Latte gaan halen om onze namiddagdip te omzeilen. Een koffiehuis gecombineerd met een Leonidaswinkel. Leuk, maar best druk op sommige momenten... Nu hebben ze onlangs de pralinewinkel naar de hoek van de Grijze Zustersstraat gebracht en het koffiehuis een nieuwe look gegeven. En het brein hierachter was niemand minder dan mijn ex-buurman Thomas Nachtergaele. Ik ben dus best wel trots op zijn realisatie! De koffie, taartjes en chocolade zijn nog even lekker als van tevoren maar in zo'n toffe locatie smaakt alles nog véél beter... J...

Vandaag had ik een journaliste op bezoek van de Krant van Westvlaanderen. Jozefien belde me enkele weken geleden om te vragen of ik iets wou koken voor haar kookrubriek in de krant. Na wat babbelen besloten we dat ze bij mij op een van mijn vrije maandagen zou komen lunchen. Jozefien wilde een super gemakkelijk gerechtje want dat is wat haar lezers het liefst willen... maar van de andere kant mocht het ook wel weer een tikkeltje origineel zijn. Ik heb er dan maar onze Ottolenghi bijgehaald. Die man stelt me - bijna - nooit teleur. Begin met wat knapperige gemengde sla en geef die blaadjes dan een lichte massage met een lekkere olijfolie. Haal je Maldonzout boven en strooi er wat zoutkorrels over. Néé, geen azijn of citroensap! Je sla wordt er immers binnen de kortste keren slap van... Kruimel dan wat fetakaas over de blaadjes. Als het een echt lunchgerechtje wordt moet je niet zuinig zijn en goed wat kaas gebruiken. En nu komt het lekkerste deel van de sla... de Medjool dad...

Vandaag heb ik de hele voormiddag mails verstuurd naar alle mensen die graag een workshop willen volgen bij Rue de Surène thuis...intens dus.  En dan moest ik nog al de boodschappen doen want onze frigo was na een hele week eten wééral leeg. Buiten waaide en regende het ononderbroken en eigenlijk was het geen weer om een hond door te jagen. Maar als je maar één vrije dag op een week hebt kan het weer je eigenlijk geen moer schelen. Ik wou eigenlijk vooral iets leuks doen. Zoals even naar Parijs gaan. Dat leek me zàlig. Maar een namiddag is daar nu juist een beetje te kort voor... dus werd het Rijsel! En mensen, het was héérlijk! Ik ben eerst en vooral een leuk boek gaan kopen in Le Fûret du Nord en ging dan even de laaste démarcations opzoeken. Om vier uur in de namiddag genoot ik van een late lunch in Le Pain Quotidien . Ik zit daar graag aan de grote tafel met een lekkere hap en een boek. Ondertussen kreeg ik een berichtje van Koen of ik het zag zitten om te bl...