Tijd voor zomer, na een lente vol hedendaagse kunst.

 

Impressies over kunst van Kortrijk tot Parijs

Lieve en ik lieten het weer wat hangen, deels omdat we wat uitstappen deden, deels omdat ik nog vrij veel actief (lees bezet) ben als vrijwilliger, als flexi-jobber en als bedrijfsgids. Daar hebben we het wel nog eens over.  

Omdat wij graag en veel naar Parijs gaan krijgen we vaak de vraag naar tips, naar suggesties, zowel om iets te bezoeken, om te logeren, om te eten, over onze reisgewoontes die het budgetmatig ook allemaal wat beheersbaar maken, over Franse en uitheemse wijken, ontdekkingen. We gaan daar graag in één van de volgende blogposts op in. De situatie verandert natuurlijk wel elk jaar, maar een aantal aanbevelingen blijven geldig. Dus hou onze blog in de gaten. Deze keer gaat het nog hoofdzakelijk over hedendaagse kunst en niet alleen over Parijs.

Even opfrissen. Centre Pompidou renoveert grondig de site in de Parijse wijk "Beaubourg".

Het iconisch gebouw met zijn gekleurde buizen en van buiten zichtbare roltrappen mag dan wel voor een jaar of 5 gesloten zijn, toch blijft het kunstencentrum heel actief in binnen- en buitenland. Zo is er ook een samenwerking met Kanal (Brussel) en veel andere locaties, zodat de vaste collectie en de expertise rond hedendaagse kunst verder kan ontplooien. Eén van die locaties is het Grand Palais waar gelijktijdig meerdere boeiende tentoonstellingen en performances doorgaan. 

In Parijs zelf in de bijzondere ruimtes van Le Grand Palais, waren we getuige van o.m. de bijzondere tentoonstelling rond Matisse. Deze tentoonstelling loopt nog tot eind juli. Ze geeft een veelzijdige kijk op zijn leven en de evolutie van Henri Matisse doorheen de jaren. 

Velen onder ons kennen Matisse van zijn papierknipsels, maar die waren meer dan een vaardigheid of vrijwillige keuze. De man was verzwakt door ziekte en kon niet meer langdurig rechtstaan, waardoor hij o.m. bovenstaand meesterwerk maakte met papier en een grote schaar, zittend in zijn atelier.

We laten je even meegenieten.

De collega's van Bourse de Commerce zaten evenmin stil. Wij beslisten om eens een jaar een abonnement te nemen.  Na 3 bezoeken op een jaar is dat al terugverdiend.  Het nodigt ook uit om minder bekende kunstenaars of nog niet vertrouwde stijlen te verkennen.  Bourse de Commerce is altijd een rijke locatie, alleen al door het gebouw waar zolang aan gewerkt is geweest. En ga zeker minstens 1 keer via de oude trappen, vb. terug naar beneden. 

De prikkels die kunststichtingen als Fondation Louis Vuitton, Collection Pinault (Bourse de Commerce) en het recent geopende Fondation Cartier pour l'Art Contemporain mekaar geven, stimuleren tot magnetische resultaten. 

In Bourse de Commerce loopt nog tot 24 augustus de tentoonstelling Clair Obsur. Hoewel ik meestal vrij selectief kijk naar videokunst vind ik dit werk van Bill Viola van een bijzonder hoog niveau. Je blijft ook echt kijken. Via deze link kan je een stukje video zien. 

Indrukwekkend is ook het werk van James Lee Byars. De Amerikaan realiseerde deze installatie in 1997 enkele dagen voor zijn dood, getiteld "Byars is Elephant". De foto illustreert onvoldoende hoe krachtig dit gouden decor de bundel omkadert, maar je kan nog de 2 zomermaanden zelf live genieten van het werk in Parijs. 

Ik was ook bijzonder onder de indruk van het werk van de Roemeense Victor Man (°1974) die zijn land meermaals vertegenwoordigde op de biënale van Venetië. Zijn werk hoort bijzonder goed thuis in "Clair-Obsur". 

Wij wonen natuurlijk niet in Parijs, we zijn trotse Kortrijkzanen en de Groeningestad blijft onze trouwe thuisstad. Daarom zijn we ook zo gelukkig dat Kortrijk sinds maart 2025 een gewaardeerd museum voor hedendaagse kunst heeft. Abby organiseert zelf grote en kleinere tentoonstellingen, vaak dialogen tussen oude kunst en hedendaagse kunst, rond verhalen met hier en daar "een hoek af". Of om het met de woorden van Abby zelf te zeggen: "Abby Kortrijk is een speels, laagdrempelig en meerstemmig museum voor beeldende kunst." Museumdirecteur Sarah Keymeulen en haar team hebben een neus voor verrassende combinaties.

Momenteel loopt nog tot het begin van de herfst de tentoonstelling "Coup de Théatre. A play of clay."

Werk van Joke Raes in keramiek

Painted Lady van Jessica Harrison is op reis! 

Deze getatoeëerde schoonheid woont eigenlijk in het Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden en is tijdelijk te zien in Kortrijk (België) in het @abbykortrijk.

Jessica Harrison transformeert bestaande porseleinen beeldjes van geïdealiseerde vrouwfiguren tot wezens met morbide trekjes. In dit geval heeft ze een beeldje van de Engelse fabriek Royal Doulton bewerkt door er heftige tatoeages op aan te brengen.

Er hangt een mooi werk van Goedel Vermandere. Goedel werkt via Coup de Foudre  in opdracht rond verlichtingsprojecten in keramiek, maar haar creativiteit uit zich ook in kunstobjecten rond vaak ongekleurde biscuit in combinatie met licht. Goedel en haar man Jan werken vanuit onze eigen stad, in een mooi huis dat een beetje een combinatie is tussen galerie, atelier, showroom en woning. En het feit dat ze met porselein werken, een product dat ik om andere redenen door en door heb leren kennen, spreekt hun werk mij bijzonder aan. Bovendien mocht ik in een vorig leven als schepen dit artistieke duo in de echt verbinden...

Terwijl we dan toch in Kortrijk zijn en wandelen van Abby naar het atelier van Goedel, passeren we aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Kortrijk aan de Houtmarkt. Daar is Lieve straks voor het 4e jaar student bij de net internationaal gelauwerde illustratiekunstenaar Astrid Verplancke. Recent toonde de academie de eindwerken van de studenten en daar was ook een opdracht van Lieve bij.

We verlaten terug Kortrijk maar blijven bij de sfeer van Abby en de keramiek. Richting Keramis, voor mensen uit de serviezensector beter bekend als het voormalige Boch La Louvière. Over die fabriek en de oorspronkelijke band met Villeroy & Boch in Luxemburg en Duitsland, kan je al een dikke blogpost schrijven, maar nu niet dus.  

Deze trip, gecombineerd met een uitstap naar het Belgische herhaaldelijk gelauwerde wijnhuis Ruffus was ook eens een zenuwtest met onze kleine elektrische Mini Cooper, tot grote paniek bij Lieve bij de laatste kilometers, maar we zijn met nog wat reserve in de batterlij rustig naar huis kunnen rijden zonder bijladen.  

Vele jaren behoorden wij tot deze categorie: "dealer" van... Royal Boch.

De oorsprong was dezelfde familie als de nog steeds actieve Luxemburgse speler Villeroy & Boch. De dynamiek was niet de zelfde en V&B bleef een sterke private onderneming. Boch La Louvière werd meermaals gesteund door de overheid die eigenlijk geen ondernemer is...

Van de indrukwekkende fabrieksgebouwen die je op verschillende luchtfoto's kan zien, schiet vrijwel niets meer over, enkel deze 3 grote ovens... maar voor het museum werden nieuwe functionele gebouwen gezet.

Het museum en het depot, waar oude gekende serviezen achter glazen kasten maar goed zichtbaar gestockeerd staan is een must voor al wie ergens met aardewerk en keramiek te maken heeft. De 150 jaar faam die Boch in La Louvière verwierf en helaas niet kon vasthouden, is wel nog goed merkbaar aan het fotomateriaal en het archief.

Omdat we dus ook nog eens low budget de grens willen oversteken en omdat er ook veel te bieden is net over de grens, waren we onlangs in het Musée LaM in Villeneuve d'Ascq. Vlakbij Rijsel zodat we nadien nog even konden afzakken naar het "mini Parijs". 

In het LaM liep toen net nog de tentoonstelling rond Kandinsky. 

Centre Pompidou, bij velen ook bekend als Beaubourg, is voor jaren dicht wegens verbouwingen wat hen noodzaakt andere oorden op te zoeken om hun collectie te exposeren en dat was dus ook hier het geval met de collectie die de historiek van een periode uit het leven van Kandinsky weergaf. 

De prachtige tuin rond het LaM smeekt om een wandeling en is ook het decor voor verschillende huwelijksreportages. We waren daar getuige van. Qua natuur in combinatie met hedendaagse kunst kan het zeker tellen. 

Helemaal op het einde van de lente - om eerlijk te zijn, het was net zomer - namen we nog eens de trein naar Parijs om zeker de installatie van de fotograaf - kunstenaar JR rond de Pont Neuf niet te missen.

 

Binnenin het kunstwerk, dat intussen weer moet ontmanteld worden, klonken geluiden en werd de geur van grotten verspreid. Heel bijzondere ervaring en we konden pas binnen nadat de wind was gaan liggen. Lieve koos dan voor de airco van La Samaritaine.  Na zoveel jaar weet je mekaar wel aan te pakken zodat elk een beetje zijn of haar gedacht krijgt.  Het opbouwen van dit huzarenstuk had heel wat voeten in de aarde en toen het zo goed als af was werd een deel weggeblazen door de windstorm. Hierdoor was het pas later in juni publiek te bezoeken maar ik ben blij dat ik het mocht meemaken.

Nu we toch in Parijs waren en een wandelroute hadden voorbereid - ondanks de hitte - was de middaglunch gepland in Le Petit Palais.  Daar is een prachtige binnentuin met een gaanderij in een boog waar je in de schaduw kan eten.  Het is eigenlijk een zelfbedieningsrestaurant maar heel netjes en goed van kwaliteit voor een slaatje en lekkere dranken en zeker ook voor wat zoets ;)

Mijn zicht bij de "mini-lunch" in de gaanderij

De toegang van Le Petit Palais Musée is gratis. Er is een vaste collectie en doorheen ook tijdelijke tentoonstellingen in dialoog met de vaste collectie. Dit keer rond het thema "We Are Still Here". Eigenlijk ging het over street art, met een belangrijke rol voor de Parijse straatkunstenaar Julien Malland die werkt onder de pseudoniem Seth.

Nadien staken we de straat over naar Le Grand Palais. Ook hier weer samenwerking met Centre Pompidou. Momenteel loopt daar nog steeds de expo rond Matisse maar ook diverse andere waaronder een overzichtstentoonstellin van de Argentijn Leandro Erlich. Misschien zegt de naam u niet veel tot ik 1 werk van hem zal vernoemen: het zwembad in het Museum Voorlinden in Wassenaar bij Den Haag. 

In deze ruimte mocht mocht je enkel binnen via een donkere gang en plots zie je drie boten, die er meer lijken te zijn door de spiegel achteraan, op stilstaand water maar als je lang kijkt besef je dat dit niet kan. Het is geen water maar de weerspiegeling van elke boot is een omgekeerde boot in de vorm van de vermoedelijke weerspiegeling. Zalig werk was dat. Leandro Erlich is de zoon van een architect en is zelf ook veel bezig met stedenbouw, met woningen en vooral met "bespiegeling" van de realiteit. Hij neemt je constant in het ootje. 

Het stadsplan van Bordeaux heeft Erlich geïnspireerd om een maquette te maken van een metalen kunstwerk dat doet denken aan bomen boven een plein om schaduw te creëren. Die maquette staat in Parijs maar het werk werd ook effectief gerealiseerd in Bordeaux, zie bovenste foto.

Hier bestaat het "geheim" uit een extreem grote spiegel die de gekste foto's en filmpjes oplevert.

Tenslotte nog een creatief werk gebaseerd op spielerei rond een trappenhal. Die ligt gewoon vlak i.p.v. de hoogte in te gaan.  Maar in de tentoonstelling zelf staan nog een aantal bijzondere werken. Ik raad deze tentoonstelling zeker aan, in het bijzonder als je ze met kinderen of kleinkinderen wil bezoeken. Het is een kunstvorm die ook minder geoefende kunstliefhebbers zal aanspreken. Er is veel interactie.

Heel binnenkort volgt een blogpost met veel tips en minder foto's over hoe wij denken dat je Parijs best bezoekt, maar daar mag jij natuurlijk een andere mening over hebben. 

Reacties op deze blogpost zijn zeer welkom. 

Geniet van jullie vakantie!

Koen