The reality of being a fulltime chef...

Man, man, was me dat een jaar 2018...  Het was ongelofelijk zwaar en stressy maar tegelijk was het ook zàlig. Natuurlijk heb ik veel, héél veel moeten leren want je wordt zo maar niet van de ene dag op de andere van een huis, tuin en keukenkok een restaurantkok(je).
En de eerste maanden van La Cantine waren hél... Elke morgen moest ik een énorme berg beklimmen : de mise-en-place. Nooit heb ik dat woord beter begrepen dan nu. Alles klaar en op zijn plaats zetten. De kern missie van een lunchrestaurant. Want, ja, lunchen moet nu eenmaal redelijk snel gebeuren. We zijn hier niet in Parijs/Frankrijk waar ze op zijn gemak er twee uur voor uittrekken. Bij ons - en zeker hier in West-Vlaanderen - moet het vooruit gaan.
En dát werk, de mise-en-place, doe ik altijd alleen. En da's eigenlijk tof, ik doe dat nu heel graag... mijn zen-moment van de dag.




In het begin met de radio aan maar nu al weer maanden met mijn headphone op om te luisteren naar mijn favoriete podcasts én mijn audible books. Niemand die me stoort terwijl ik de groenten was & snij. Zálig!




Om tien uur komen onze meisjes toe - ons Sofie en Clara. Zij beginnen dan het hele restaurant klaar te zetten en de bar in te richten.




Ondertussen hebben we meestal al wat vroege koffiedrinkers en krantenlezers...




Ik krijg dan ook steevast een lekkere cappuccino mét een chocolaatje geserveerd. Broodnodig omdat dan mijn eerste ontbijt - meestal genoten rond zes uur - volledig uitgewerkt is.




Koen zorgt ondertussen voor een leuk muziekje en dan zijn we vertrokken voor de dag...
Ik zorg meestal dat ik om 11.30 klaar ben met mijn voorbereiding want we hebben altijd wel enkele hongerige, vroege vogels om te lunchen.
Om 12 uur komt mijn sous-chef van dienst toe. En dat is tijdens de week Angélique of Virginie.
Ik ben blij dat het systeem van flexi-job bestaat!




Angélique is de secretaresse van onze burgemeester. Tijdens haar lunchpauze komt ze éven koken. Ongelofelijke madame die we dan ook terecht als onze Duracell bestempelen. Virginie is verpleegkundige en werkt op de dienst Urologie in AZ Groeninge. We hebben mekaar via de kookworkshops gevonden en per toeval heeft Koen ook nog Virginie en Nick getrouwd toen hij nog schepen was.





Allebei delen we de passie voor lekker maar ook gezond eten.

Op zaterdag heb ik een leerling van Spermalie - onze Danielle - een heerlijk kind dat écht al supergoed kan koken en dat op 16 jaar!






In de zaal krijgen we op zaterdagen versterking van de zusjes Vieren. Dat zijn drie super toffe zussen - Eva, Ruthje en Hannah - die ons altijd maar dan ook altijd uit de brand helpen... Als de ene zus niet kan komt de andere en als het héél druk is komen ze met twee.
Voorlopig heb ik alleen een foto van Ruthje, maar beloofd de rest komt er ook nog aan!



Et voilà dat is dan ons team, made in heaven mag ik wel zeggen!
En nu liefste mensen ga ik het erbij laten want ik wil nog wat nieuwe recepten uitproberen voor de workshops - Ottolenghi & Big Mama -  die starten in maart en april, die reeds helemaal volgeboekt staan. Indien je geïnteresseerd bent in de bijkomende data in mei of juni, mail gerust naar mail@byttebier.com van La Cantine en Koen volgt dat dan verder op.  Hij mag wel iets doen ;)




Eindelijk Parijs...

Op Paasmorgen hebben we een vroege TGV naar Parijs genomen... Na al die weken hard werken in La Cantine was er eindelijk een beetje vakantie! Twee volle dagen Parijs. Heerlijk!
Gelukkig zijn onze kindjes uit het paaseieren rapen gegroeid en konden we ze zonder probleem achterlaten in respectievelijk Kortrijk en Antwerpen.




Dank zij de tips van de familie Vieren - zij staan ons steeds bij als het Parijs betreft - hadden we een leuk hotel in le 9ième. Hotel Paradis is klein, gezellig én wat belangrijk is... op wandelafstand van al de buurten waar we graag rondlopen.
Omdat het nog zó koud was vroeg op de morgen beslisten we om eerst ter plaatse een lekker ontbijtje te nemen met hete koffie en warme toast.






En dan was het stappen geblazen naar Buvette alwaar we een tweede ontbijt - ik toch - nuttigden.






Ja, ik moet toch sowieso marktonderzoek doen en overal wat bijleren hé... Buvette is een zalig adresje om te ontbijten, te lunchen of een zomaar een hapje te eten bij een lekker glaasje wijn. Smal, klein én bomvol volk.




Ondertussen was de temperatuur buiten een flink stuk geklommen en konden we volop genieten van de schitterende Rue des Martyrs. Een echte straat voor foodies! Daar maken de groentemannen écht serieus werk van hun etalage.





Van alles kan je er vinden... bloemenwinkels, artisanale bakkerijen, beenhouwers. En alles was open ondanks het feit dat het toch Pasen was.




Omdat je na twee ontbijten niet écht meer kunt lunchen, besloten we gewoonweg om een dessert te eten maar dan wel vergezeld van een goed wijntje.




In Champeaux - waar vroeger Forum des Halles was - kan je goed eten en is de bediening zeer vriendelijk. En je hebt ook een goed zicht op al het verse groen van de nieuw aangelegde Jardin Nelson Mandela.
Op zondag zijn de Seineboorden autoloos en dus hebben we een hele lange wandeling langs het water gemaakt. Kwestie van wat caloriën te verbranden.




Het was natuurlijk niet al eten wat de klok sloeg! We hebben ook nog een tentoonstelling bezocht in Beaubourg. Jim Dine. Die man heeft een zwak voor harten, badjassen en Pinokio. Zelf heb ik het niet écht zo met harten maar geef toe die van Jim zijn niet mis!




Le Marais met de Place des Vosges staat sinds we er ooit een kleine week gelogeerd hebben ook altijd op ons programma.




En natuurlijk hebben we ook Merci weer bezocht...maar wel op maandag want die zijn nooit open op zondag.




En, ja, ook daar hebben we gegeten en wel in "Cantine"... we voelden ons onmiddellijk thuis!
In de Printemps op de boulevard Haussman heb je nu op de twee bovenste verdiepingen een "Printemps du Gout".




Zo'n beetje als La Grande Epicerie op de Rive Gauche. Tof, en mooi maar wel ook zéér duur.




Niet om elke week je boodschappen te gaan doen. Maar het uitzicht op het terras is wel de moeite om de roltrap tot boven te nemen...




Omdat er een "grève" bij het SCNF was aangekondigd op maandag zijn we uit alle veiligheid maar  een paar uur vroeger naar huis gekomen.




Met die Fransen weet je maar nooit... en ik wilde toch weer tijdig terug in mijn keuken kunnen staan.