Lisboa... again!

Buiten eten en drinken kan je in Lissabon natuurlijk ook het een en het ander bezoeken. Vandaar dat ik jullie vandaag tracteer op wat foto's van onze uitstapjes in en rond Lissabon.
Jullie weten ondertussen al dat Koen en ik houden van hedendaagse kunst en dus stond het Museum Maat zeker op ons programma.




Maat is gebouwd bij een oude - nu gerestaureerde electriciteitscentrale - en gelegen in het stadsgedeelte Bélem. We namen een Uber want te voet zagen we dat niet zitten.




Lissabon ligt aan de monding van de Taag. En de rivier is daar écht heel breed en de bruggen zijn dus ook héél lang. We hadden die dag schitterend en warm weer met een strakke blauwe lucht. En dat in februari!




Geef toe, van ver heeft die brug toch wel een zeker "Golden Gate" gehalte!





Van iedereen kregen we de tip om Sintra en Cascais te bezoeken...  En ja, het heeft wel wat, Sintra.
Daar staat namelijk het voormalige koninklijk paleis waar elke bewoner er een stukje heeft bij- of aangebouwd. Enige samenhang zie ik niet echt buiten dat alles ongelofelijk kleurig is. Voor mij heeft het geheel een groot Disney gehalte. Dus... niet echt mijn ding. Maar het mag gezegd zijn, het uitzicht is prachtig.




De tuin rond het paleis was zalig om in te wandelen en we hebben er ook nog lekkere koekjes gekocht...






De binnenstad van Lissabon is cosy en niet te groot en gewoonweg gezellig om in rond te lopen. En doordat ze op heuvels gebouwd is heb je toffe uitzichten.



Doordat de stad zoveel hoogteverschillen heeft doe je de vreemdste ontdekkingen...
Je stapt in de ene straat een winkel binnen en op de derde verdieping stap je weer buiten in een andere straat. Heel apart!




De grote en belangrijke straten lopen door tot aan de Taag en 's avonds zit iedereen daar te genieten van de zonsondergang...




Ook 's avonds een terrasje doen was geen probleem... En zien jullie hoe mooi de bestrating is? Overal zijn de straten met blinkende kasseitjes betegeld en overal verwerken ze er prachtige patronen in.






En natuurlijk heb ik ook nog een super leuke winkel gevonden : La Vida Portugesa! Gewoonweg top!






Nog mooier dan Merci in Parijs en het leuke was dat ze zoveel food verkochten. Sardientjes in blik&olie bij de vleet...
Op onze laatste dag zijn we naar het voormalige terrein van de Expo geweest met de niet te overtreffen Hop on Hop off bus. Het lijkt een domme toeristtrap maar eigenlijk zijn die bussen héél handig want met de prijs van één ticket kan je een héle dag op en af stappen en bezoeken wat je wilt.


 

En,ja, daar was er wéér een lange brug! Maar ook het station was de moeite waard om te bekijken... want niemand minder dan Calatrava was de architect.




's Middags zochten we altijd een snelle, lichte hap omdat na het uitgebreide ontbijt in ons hotel en het geplande restaurantbezoek van 's avonds de caloriën zich niet mochten opstapelen...





En wees maar zeker... in Lissabon kan je bère lekkere dingen vinden!




Vier nachten, vijf dagen. Het was ideaal om een stad zoals Lissabon te bezoeken. En deze keer hebben we echt ons verstand gebruikte en niet elke dag 28000 stappen gezet... want na een vol jaar La Cantine was deze stop écht broodnodig!

Lisboa...

Vorige week zijn Koen en ik enkele dagen naar Lissabon geweest. Een broodnodige break na meer dan een jaar en half ononderbroken werken in La Cantine.




Normaal gezien moet je écht ver vliegen om ergens mooi weer te hebben in de maand februari. Maar komt het nu door de opwarming van de aarde of is het gewoon een gelukkig toeval... het weer was zàlig!
En mensen, Lissabon, dat is écht een heerlijke stad. Mooie gebouwen, lekker&goedkoop eten, vriendelijke mensen en veel leuke pleintjes vol terrasjes. Wat moet een mens meer hebben op een citytrip!
Over de terrasjes gesproken... overal, maar dan ook overal kwamen we de stoeltjes van La Cantine tegen. We wisten wel dat we Portugese stoelen en tafels voor ons terras gekocht hadden maar dat ze werkelijk cultureel erfgoed waren, hebben we pas in Lissabon beseft!




En nu hadden we eindelijk de tijd om zélf eens in de stoeltjes te gaan zitten...
Lekker eten is niet duur in Lissabon en ze hebben daar hippe en trendy restaurants. Je kan er serieus wat bijleren. De beste adressen kregen we via vrienden. Bespaart je altijd een hoop gezoek en ontgoochelingen.
Oficina do Duque is zo'n adres. Geen groot restaurant en heel sober maar erg origineel ingericht. We hebben er drie gangen + fles wijn gegeten en gedronken voor geen geld.




Vooral mijn dessert - een soort chocoladepudding met zout en olijfolie was fantastisch. Ik wou er oorspronkelijk maar een klein hapje van eten en de rest aan Koen geven maar  uiteindelijk heeft hij juist maar een hapje gekregen.




Sea Me  was dan weer iets heel anders. Druk, gezellig en groot.




Het concept is eenvoudig, je kiest je eigen vis uit en die maken ze dan klaar op de grill of versnijden ze tot sushi.




Hoe duur je dan eet hangt af van je keuze. Kwestie van op de bijhorende prijskaartjes te kijken natuurlijk!
Als voorafje hebben we tempura van vis en groenten genomen en dan dorade op de grill. Top!



En natuurlijk moet je in Lissabon een pasteis de nata oftewel een pasteis de belèm eten als vieruurtje.




Persoonlijk vond ik er niet zoveel aan - alhoewel we naar de beste pasteleria geweest zijn - maar dat zal waarschijnlijk aan mij liggen. Ik hou meer van een frisse vulling met appeltjes of zo...




Next week krijgen jullie de rest van het verslag... want ik wil het bloggen dit keer kunnen volhouden en als de blogpost te lang worden gaat dat niet lukken!


The reality of being a fulltime chef...

Man, man, was me dat een jaar 2018...  Het was ongelofelijk zwaar en stressy maar tegelijk was het ook zàlig. Natuurlijk heb ik veel, héél veel moeten leren want je wordt zo maar niet van de ene dag op de andere van een huis, tuin en keukenkok een restaurantkok(je).
En de eerste maanden van La Cantine waren hél... Elke morgen moest ik een énorme berg beklimmen : de mise-en-place. Nooit heb ik dat woord beter begrepen dan nu. Alles klaar en op zijn plaats zetten. De kern missie van een lunchrestaurant. Want, ja, lunchen moet nu eenmaal redelijk snel gebeuren. We zijn hier niet in Parijs/Frankrijk waar ze op zijn gemak er twee uur voor uittrekken. Bij ons - en zeker hier in West-Vlaanderen - moet het vooruit gaan.
En dát werk, de mise-en-place, doe ik altijd alleen. En da's eigenlijk tof, ik doe dat nu heel graag... mijn zen-moment van de dag.




In het begin met de radio aan maar nu al weer maanden met mijn headphone op om te luisteren naar mijn favoriete podcasts én mijn audible books. Niemand die me stoort terwijl ik de groenten was & snij. Zálig!




Om tien uur komen onze meisjes toe - ons Sofie en Clara. Zij beginnen dan het hele restaurant klaar te zetten en de bar in te richten.




Ondertussen hebben we meestal al wat vroege koffiedrinkers en krantenlezers...




Ik krijg dan ook steevast een lekkere cappuccino mét een chocolaatje geserveerd. Broodnodig omdat dan mijn eerste ontbijt - meestal genoten rond zes uur - volledig uitgewerkt is.




Koen zorgt ondertussen voor een leuk muziekje en dan zijn we vertrokken voor de dag...
Ik zorg meestal dat ik om 11.30 klaar ben met mijn voorbereiding want we hebben altijd wel enkele hongerige, vroege vogels om te lunchen.
Om 12 uur komt mijn sous-chef van dienst toe. En dat is tijdens de week Angélique of Virginie.
Ik ben blij dat het systeem van flexi-job bestaat!




Angélique is de secretaresse van onze burgemeester. Tijdens haar lunchpauze komt ze éven koken. Ongelofelijke madame die we dan ook terecht als onze Duracell bestempelen. Virginie is verpleegkundige en werkt op de dienst Urologie in AZ Groeninge. We hebben mekaar via de kookworkshops gevonden en per toeval heeft Koen ook nog Virginie en Nick getrouwd toen hij nog schepen was.





Allebei delen we de passie voor lekker maar ook gezond eten.

Op zaterdag heb ik een leerling van Spermalie - onze Danielle - een heerlijk kind dat écht al supergoed kan koken en dat op 16 jaar!






In de zaal krijgen we op zaterdagen versterking van de zusjes Vieren. Dat zijn drie super toffe zussen - Eva, Ruthje en Hannah - die ons altijd maar dan ook altijd uit de brand helpen... Als de ene zus niet kan komt de andere en als het héél druk is komen ze met twee.
Voorlopig heb ik alleen een foto van Ruthje, maar beloofd de rest komt er ook nog aan!



Et voilà dat is dan ons team, made in heaven mag ik wel zeggen!
En nu liefste mensen ga ik het erbij laten want ik wil nog wat nieuwe recepten uitproberen voor de workshops - Ottolenghi & Big Mama -  die starten in maart en april, die reeds helemaal volgeboekt staan. Indien je geïnteresseerd bent in de bijkomende data in mei of juni, mail gerust naar mail@byttebier.com van La Cantine en Koen volgt dat dan verder op.  Hij mag wel iets doen ;)